ის მონარქი იყო ყველაფრისა, რასაც მისი თვალთახედვა გადასწვდებოდა. მაშინაც კი, როცა ღამით სასახლის აივანზე გამოსული მსახურთა ჩანაწერებს ისმენდა, მაღლა ცაში შეჰყურებდა მკვეთრად მოციმციმე ვარსკვლავთა გროვებსა თუ ხვეულებს. იგი სამყაროთა მბრძანებელი იყო. დიდი ხანი ეცადა, ბრძნულად ემართა, კარგი მონარქი ყოფილიყო, მაგრამ ძნელია იყო მბრძანებელი და თან სიბრძნესაც ტკივილი მოაქვს. როგორც მან აღმოაჩინა, თუ მმართველი ხარ, ძნელია მხოლოდ კეთილი საქმე აკეთო, შეუძლებელია ააშენო თუ სხვა რაიმეს არ დაანგრევ და ამავე დროს ვერ იზრუნებ ყველა სიცოცხლეზე, ყველა ოცნებაზე, ყოველი სამყაროს ხალხზე. ნელ-ნელა, ერთი მომენტიდან მეორემდე, ერთის სიკვდილიდან სხვა სიკვდილამდე, მას უკვე აღარ ედარდებოდა. ის არ კვდებოდა. მხოლოდ ქვემდგომები კვდებოდნენ და იგი არავის არ ექვემდებარებოდა. დრო გავიდა. ერთ დღეს, ციხის ღრმა საპყრობილეში სახედასისიხლიანებულმა კაცმა ჰერცოგს ახედა და უთხრა, რომ ის მონსტრად ქცეულიყო. კაცმა წამში დალია სული, - აღნიშნულია ისტორიის წიგნში. მომდევნო დღეების მანძილზე ამაზე გამუდმებით ფიქრობდ...
Comments
Post a Comment